دوست هایم را می بینم ، دوستشان دارم ، با هم دست می دهیم

دوبار ، برای سلام و خداحافظی.

منشی آموزشگاه را دوست دارم ، با او دست می دهم ، وقت خداحافظی.

استادم به دیدن من عادت دارد. دست هایش گرم نیست ، اما دلش گرم گرم!

با او هم دست می دهم ، برای احترام ، آنفولانزای تنهایی ریشه کن

می شود !

خودم

صداها خوب فیلمی است این روزها. هر چند مثل شب های روشن

زمان اکرانش مهجور است. فیلم سه روایت دارد که حتی فقط برای

روایت اصلی اش هم باید به فیلمنامه نویسش که سعید عقیقی

است تبریک گفت ! پرداختن به  سه روایت تقریبا" موازی آن هم از انتها

به ابتدا برای مدیوم سینمای ما جرئت می خواهد. به قول یک دوست،

صدا ها  داستان شاعرانه ی شب های روشن را ندارد اما در عوض

خیلی تکنیکی تر است.

حالا ما که در کل عادت داریم همه چیز را به همه چیز ربط می دهیم

جریان وارونه ی صدا ها را هم ربطش دادیم به رمان ویران می آیی

حسین سناپور که داستان از انتها روایت می شد و می شد کتاب را

از آخرش هم خواند که از اولش شروع بشود.

دیگری

تمام دختر ها

باید شعری داشته باشند

که برایشان نوشته شده باشد

حتی اگر مجبور شویم

این دنیای لعنتی را

برای این کار سر و ته کنیم

                                     « ریچارد براتیگان »

پ.ن : کم کم دارد برف می آید ها!